Badania nad kulturą duchową ludności okolic Włodawy, w tym Wyryk, podjęli w 1996r pracownicy i studenci Katedry Etnologii Uniwersytetu Wrocławskiego we współpracy z kadrą etnografów z Muzeum Pojezierza Łęczyńsko – Włodawakiego. Zawarte podania i wypowiedzi mają zazwyczaj charakter wspomnienia, relacji z przeżyć, memoratu, bądź też są opowieściami zasłyszanymi często przekazanymi z pokolenia na pokolenie. Opowiadający byli zdecydowanie przekonani o prawdziwości zaistniałych zdarzeń, rzadko poddając je w wątpliwość, czasami asekurując się wobec słuchacza, by nie wypaść w jego oczach na osobę wierzącą w czary i gusła stwierdzeniami: „nie wiem czy to prawda”, „nie wiem co to mogło być, ale sama widziałam”, „tak mówią ludzie” itp. Opowieści te charakteryzują się prostym i potocznym językiem, bowiem narrator skupia swoją uwagę nie na wartościach artystycznych przekazywanych treści, ale na samej akcji.

Czytaj więcej: W kręgu wyryckich podań, mitów i wierzeń

Według legend krążących od pokoleń wśród mieszkańców Wyryk, nazwa miejscowości wywodzi się od potężnych lasów okalających miejscowość i żyjących wśród nich dzikich zwierząt.

Otóż, w owych potężnych lasach żyły dziki, wilki a nawet niedźwiedzie. Ludzie byli bardzo przerażeni życiem w tych okolicach, bo po nocach: wilki – wyły, dziki – ryły, a jelenie - ryczały. Ponoć, od tych zwierzęcych ryków powstała nazwa miejscowości.

Czytaj więcej: KRÓTKIE WSPOMNIENIE